Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus, S. aureus) jest Gram-dodatnią bakterią, która może powodować różne choroby, od zakażeń skóry do zagrażających życiu infekcji, takich jak martwicze zapalenie płuc, bakteriemia, zapalenie wsierdzia i zespół wstrząsu toksycznego. Oporne na metycylinę szczepy gronkowca złocistego (ang. methicillin-resistant Staphylococcus aureus – MRSA) powodują endemię w szpitalach na świecie i są jedną z głównych przyczyn chorobowości i śmiertelności w społeczeństwie. Infekcje wywołane przez szpitalne szczepy MRSA (ang. health care-associated MRSA – HA-MRSA) dotyczą głównie chorych z obniżoną odpornością i po zabiegach chirurgicznych. Pozaszpi­talne szczepy MRSA (ang. community-associated MRSA – CA-MRSA) występują często u osób zdrowych i powodują w niektórych krajach epidemie, co może sugerować ich większą zjadliwość i łatwość rozprzestrzeniania w porównaniu z HA-MRSA. Kryteria wymagane do rozpoznania pozaszpitalnego zakażenia MRSA według Amerykańskiego Centrum Prewencji i Kontroli Chorób Bakteryjnych obejmują: uzyskanie dodatniego posiewu MRSA pobranego od pacjenta w ciągu 48 godzin od przyjęcia do szpitala, brak hospitalizacji, operacji czy pobytu w zakładzie opieki długoterminowej w ciągu ostatniego roku oraz brak wkłuć centralnych i innych urządzeń medycznych naruszających ciągłość skóry. Pomimo postępu w zrozumieniu patogenezy infekcji wywołanych przez CA-MRSA, a także identyfikacji czynników wirulencji i pojawienia się nowych metod terapeutycznych, nasza wiedza jest nadal niepełna. Izolacja CA-MRSA, a także powszechny problem infekcji MRSA w środowiskach szpitalnych podkreśla pilną potrzebę znalezienia nowych możliwości leczenia lekoopornych zakażeń wywołanych przez gronkowca złocistego.