Prawo pacjenta do kontaktu ze zwierzętami towarzyszącymi to istotny element humanizacji opieki medycznej. Więź człowieka ze zwierzęciem, szczególnie w chorobie, osamotnieniu i podczas hospitalizacji, ma znaczenie terapeutyczne, emocjonalne i duchowe. Na podstawie dowodów naukowych z zakresu terapii i interwencji z udziałem zwierząt podkreślono ich wpływ na redukcję stresu, poprawę nastroju, obniżenie ciśnienia krwi i zwiększenie motywacji pacjentów do leczenia. Bezwarunkowe ograniczanie kontaktu pacjenta ze zwierzętami towarzyszącymi może naruszać prawa człowieka chronione aktami prawnymi, w tym ustawą o prawach pacjenta czy Konstytucją RP. Jednocześnie brakuje przepisów zakazujących wizyt zwierząt w placówkach medycznych, a ograniczenia wynikają głównie z regulaminów wewnętrznych szpitali. Należy odróżnić zooterapię od wizyt osobistych zwierząt pacjentów. Autor przywołuje zalecenia SHEA, według których ryzyko epidemiologiczne wizyt zwierząt osobistych jest niskie. W odpowiedzi na istniejący dysonans zaproponowano „Kartę praw pacjenta do kontaktu ze zwierzętami towarzyszącymi”, definiującą prawo do więzi, równości w odwiedzinach, pożegnania, bezpieczeństwa i poszanowania godności. Wprowadzenie Karty ma wspierać holistyczne, empatyczne podejście w opiece medycznej, integrujące wymiar emocjonalny i duchowy pacjenta, oraz pobudzać społeczną wrażliwość na prawa chorych do więzi, relacji i bliskości. Realizacja zasad Karty wymaga świadomości społecznej, wiedzy profesjonalistów, współpracy interdyscyplinarnej i stanowi krok ku pełniejszej humanizacji medycyny.