Zakażenie świerzbowcem w krajach rozwijających się zostało uznane przez Światową Organizację Zdrowia w 2012 roku za zaniedbaną chorobę tropikalną. Liczba zachorowań na świecie utrzymuje się na stałym poziomie – 300 milionów rocznie. Dzięki prowadzonym ostatnio badaniom dotyczącym interakcji pasożyta z układem immunologicznym człowieka odkryto kilka mechanizmów wykorzystywanych do pasożytniczego trybu życia. Świerzbowiec syntetyzuje inhibitory układu dopełniacza człowieka oraz produkuje cząsteczki wpływające na profil cytokin, czego wynikiem jest w początkowym etapie infekcji skuteczna inwazja związana z upośledzeniem działania układu immunologicznego gospodarza. Wyrazem tego stanu jest 3–4-tygodniowy okres latencji oraz trudności w usunięciu pasożyta. Dodatkowo upośledzenie działania układu immunologicznego stwarza dogodne warunki do rozwoju groźnych infekcji bakteryjnych. Problemami są nie tylko trudności w opanowaniu epidemii, ale przede wszystkim zapobieganie powikłaniom w narządach wewnętrznych. W wyniku wtórnych zakażeń paciorkowcowych, rzadziej gronkowcowych, może dojść do kłębuszkowego zapalenia nerek, gorączki reumatycznej i reumatycznej choroby serca. W pracy została przedstawiona etiopatogeneza tych powikłań. Próbuje się również wykorzystać wyniki badań dotyczących interakcji pasożyt – układ immunologiczny gospodarza do stworzenia skutecznej szczepionki przeciwko świerzbowcowi w celu ochrony społeczeństw zagrożonych.