Wprowadzenie. Świerzb norweski jest stosunkowo rzadką odmianą tej choroby, ale najbardziej zakaźną. Zmiany skórne, jakkolwiek charakterystyczne dla tej postaci schorzenia, nie przypominają zmian obserwowanych w przebiegu typowej infekcji Sarcoptes scabiei.

Cel pracy. Przedstawienie trudności diagnostycznych w przypadku świerzbu norweskiego.

Opis przypadku. W pracy przedstawiono przypadek świerzbu norweskiego u rezydenta domu opieki społecznej, który początkowo błędnie zdiagnozowano i leczono jako zmiany skórne towarzyszące cukrzycy typu 2. Dodatkowo wyników leczenia nie skontrolowano, co spowodowało rozprzestrzenienie infekcji wśród innych pensjonariuszy tego ośrodka i niektórych członków rodziny osoby zakażonej.

Wnioski. Ze względu na fakt, że leczenie świerzbu norweskiego jest typowe, niezwykle istotna jest znajomość obrazu klinicznego oraz zaplanowanie procesu terapeutycznego. Przedłużenie procesu diagnostycznego nie tylko opóźnia zastosowanie odpowiedniego leczenia, lecz także może sprzyjać szybkiemu rozprzestrzenianiu się choroby.