Wstęp
Celem leczenia ostrego zawału serca jest udrożnienie tętnicy odpowiedzialnej za zawał (infarct related artery, IRA). Istnieją dwie metody, które umożliwiają skuteczną reperfuzję – leczenie fibrynolityczne i przezskórna interwencja wieńcowa (percutaneous coronary intervention, PCI). O wyborze metody decyduje czas od początku bólu zawałowego do wdrożenia leczenia oraz dostępność PCI [1]. Udowodniono, że pełne przywrócenie przepływu na poziomie nasierdziowym związane jest ze zmniejszeniem obszaru martwicy mięśnia sercowego oraz poprawą funkcji skurczowej lewej komory. Ma to odzwierciedlenie w mniejszej częstości występowania niewydolności serca oraz niższej śmiertelności wewnątrzszpitalnej i odległej [2]. Podstawową metodą wykorzystywaną do oceny przepływu na poziomie nasierdziowym i mięśniowym jest koronarografia. Alternatywą dla tej metody jest analiza odcinka ST w 12-odprowadzeniowym EKG. Wykazano, że chorzy z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST, u których odcinek ST normalizował się po leczeniu reperfuzyjnym, zdecydowanie częściej mieli drożną tętnicę odpowiedzialną za zawał [3, 4]. Dodatkowo na podstawie stopnia normalizacji odcinka ST można pośrednio wnioskować występowanie dysfunkcji mikrokrążenia. Sorajja i wsp. wykazali, że w grupie chorych leczonych PCI łączne występowanie normalizacji odcinka ST>70% (STR – ST segment recovery) i prawidłowego przepływu na poziomie mikrokrążenia lub brak normalizacji odcinka ST – STR <70% i zaburzonej perfuzji mięśniowej wynosiło ok. 60,0% [5]. Z pozostałych metod umożliwiających ocenę perfuzji mięśniowej należy wymienić kontrastową echokardiografię perfuzyjną, rezonans magnetyczny oraz PET (positron emission tomography) [6–8]. Ze względu na mniejszą dostępność i pewne ograniczenia są to metody niestosowane rutynowo u większości chorych z zawałem. W niniejszej pracy dokonano przeglądu wybranych publikacji, dotyczących angiograficznej oceny perfuzji nasierdziowej i mięśniowej.

Przepływ na poziomie nasierdziowym
Do oceny przepływu w IRA w trakcie koronarografii stosuje się 4-stopniową skalę TIMI (Thrombolysis in Myocardial Infarction). Poszczególne stopnie zostały przedstawione w tab. 1. [9]. Skuteczne leczenie reperfuzyjne definiowane jest jako uzyskanie końcowego przepływu TIMI 3 [10]. Odsetek uzyskania tego przepływu jest zależny od metody leczenia zawału serca. Barbagelata i wsp. przeprowadzili metaanalizę...


Pełna treść artykułu...