Mezoterapia polega na wstrzykiwaniu śródskórnie lub podskórnie w miejsca zmienione chorobowo małych dawek leków bądź innych substancji biologicznie czynnych. Po raz pierwszy tę technikę wprowadził francuski lekarz Michael Pistor w 1952 r. Obecnie metodę tę szeroko wykorzystuje się w lecznictwie dermatologicznym, zwłaszcza w dermatologii estetycznej. Jest ona metodą nieinwazyjną, która w sposób niechirurgiczny pozwala osiągnąć zadowalające efekty lecznicze. Wskazaniami do mezoterapii są m.in.: choroby skóry owłosionej głowy, objawy związane z procesem starzenia się skóry, blizny, keloidy, rozstępy, zapobieganie i leczenie cellulite. Śródskórne iniekcje substancji czynnych zwiększają metabolizm komórek oraz stymulują fibroblasty do produkcji kolagenu i elastyny, poprawia się także mikrokrążenie w skórze właściwej i tkance podskórnej, natomiast iniekcje preparatów zawierających kwas hialuronowy pozwalają uzyskać efekt natychmiastowej biorewitalizacji i długotrwałej stymulacji kolagenu i elastyny. Zabiegi mezoterapii przyspieszają również proces gojenia ran, odleżyn, oparzeń i owrzodzeń podudzi, stosuje się je także w leczeniu przebarwień skóry. Może być ona także wykorzystana do wspomagania innych metod leczniczych oraz jako element terapii skojarzonej. Zaletą mezoterapii jest również to, że omija ona barierę przewodu pokarmowego, dzięki czemu zmniejsza możliwość występowania niepożądanych objawów ubocznych. Szersze wykorzystanie mezoterapii jako metody leczniczej wymaga w przyszłości udokumentowanych badań naukowych, określenia stężeń i składu substancji czynnych oraz ich bezpieczeństwa.