Gruźlica jest ziarniniakową chorobą zakaźną wywoływaną przez Mycobacterium tuberculosis . Stanowi ona nadal ważny problem zdrowotny dla państw zarówno rozwijających się, jak i rozwiniętych. W 2009 roku odnotowano na świecie około 9 milionów nowych przypadków gruźlicy i 1,7 miliona zgonów. Najwięcej przypadków odnotowuje się w Afryce (30%) i Azji (50%). Zakażenia rejestrowane w Europie stanowią blisko 6% liczby zakażeń na świecie. Gruźlica skóry może mieć postać pierwotną (u osoby wcześniej niezakażonej) lub wtórną (u osoby wcześniej uwrażliwionej). Istnieje szeroki zakres obrazów klinicznych – od postaci toczniowej (wysoka immunizacja), poprzez brodawkującą i rozpływną (umiarkowana immunizacja), aż po gruźlicę wrzodziejącą błon śluzowych i skóry (niska immunizacja). Gruźlica skóry jest jednym z najtrudniejszych do ustalenia rozpoznań dla dermatologa, nie tylko z powodu szerokiej diagnostyki różnicowej, lecz także trudności w otrzymaniu potwierdzenia mikrobiologicznego. Diagnoza opiera się głównie na badaniu histopatologicznym, hodowli bakterii na podłożu Löwensteina-Jensena lub w systemach automatycznych oraz na amplifikacji DNA prątków metodą reakcji łańcuchowej polimerazy. Pomimo wszystkich zaawansowanych technik mikrobiologicznych, izolacja M. tuberculosis w hodowli pozostaje nadal złotym standardem. Terapia gruźlicy jest także skomplikowana. Postać zarówno płucna, jak i pozapłucna są leczone podobnymi preparatami zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia. Każdego roku odnotowuje się około pół miliona nowych przypadków gruźlicy wielolekoopornej (ang. multidrug-resistant tuberculosis – MDR-TB). Leczenie MDR-TB jest dużym wyzwaniem, a odsetek wyleczeń wynosi 50–70%.