Liczba osób, u których stwierdza się przewlekłą chorobę nerek (PChN), stale rośnie i obecnie według raportu NHANES 1999–2004 szacuje się, że PChN dotyczy około 13% populacji ogólnej [1]. Podobne wartości stwierdza się w różnych częściach świata, niezależnie od systemu opieki zdrowotnej czy zasobów gospodarczych; w ostatnio opublikowanym badaniu PolNef PChN rozpoznano u około 16% dorosłych Polaków [2]. Częstość występowania chorób układu krążenia w grupie z upośledzoną funkcją wydalniczą nerek jest istotnie wyższa niż w populacji ogólnej i może sięgać nawet 50% [3]. Zawał mięśnia sercowego stwierdza się tej grupie od 2 (KEEP) do 4 razy częściej (NHANES 1999–2004) niż u chorych bez PChN [4]. Nie może więc dziwić fakt, iż blisko 40% wszystkich chorych hospitalizowanych z powodu ostrego zespołu wieńcowego (OZW) ma już PChN [5]. Choroby układu krążenia są niezależnym czynnikiem rozwoju PChN [6], ponadto OZW przyspiesza spadek funkcji wydalniczej nerek [7], a rokowanie u chorych po incydencie wieńcowym jest istotnie gorsze niż w porównywalnej grupie z prawidłową funkcją nerek [8]. Powstaje swoiste błędne koło, którego przerwanie może zapewnić tylko dobra współpraca pomiędzy nefrologiem i kardiologiem. Właściwe leczenie chorób układu krążenia u chorych na PChN jest kluczowe dla spowolnienia progresji niewydolności nerek i wzrostu przeżywalności w tej populacji. Czynniki ryzyka chorób układu krążenia występujące wśród chorych na PChN, szczególnie w stadium 4. i 5. (GFR <30 ml/min), można podzielić na klasyczne oraz związane z postępującym upośledzeniem funkcji wydalniczej nerek. Nadciśnienie tętnicze jest niemal powszechne w tej grupie (ponad 95% chorych), w dużej mierze z powodu narastającej hiperwolemii. Częściej stwierdza się również dyslipidemię, siedzący tryb życia, insulino- oporność, cukrzycę. Pośród czynników charakterystycznych dla niewydolności nerek typowe są zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej (szczególnie hiperfosfatemia, podwyższone stężenie PTH w surowicy krwi), niedokrwistość, przewlekłe zapalenie, stres oksydacyjny, wzmożona aktywność układu współczulnego. Nadciśnienie tętnicze, przewodnienie i niedokrwistość prowadzą do przerostu lewej komory mięśnia sercowego, który stwierdza się u ponad 80% chorych hemodializowanych. Szczególne znaczenie przypisuje się zaburzeniom gospodarki wapniowo-fosforanowej i związanemu z nimi zwapnieniu naczyń krwionośnych, które jest procesem aktywnym, przypominającym kościotworzenie i dotyczy...


Pełna treść artykułu...