Pojęcia „rehabilitacja paliatywna” i „opieka paliatywna” z reguły kojarzone są tylko z opisem form terapii i opieki lub ich zastosowaniem u pacjentów leczonych z powodu chorób onkologicznych. Wciąż jest mało publikacji i wytycznych dotyczących prowadzenia rehabilitacji i opieki długoterminowej u pacjentów po udarach w stanie bardzo ciężkim, ze znacznymi deficytami neurologicznymi i poważnymi zmianami neurodegeneracyjnymi, klasyfikowanych jako nierokujących, u których wyczerpano wszelkie możliwości leczenia. Celem pracy było przedstawienie problematyki systemowej rehabilitacji i opieki paliatywnej u pacjentów po ciężkich udarach mózgu. W pracy dokonano analizy i analizy krytycznej materiału badawczo-naukowego zawartego w ogólnodostępnym piśmiennictwie naukowym bez określenia stopnia wiarygodności i siły konkretnych zaleceń. Dzięki zebranemu materiałowi można stwierdzić, że terminy „rehabilitacja” i „opieka paliatywna” zaczynają być coraz częściej kojarzone z postępowaniem odnoszącym się także do terapii pacjentów w ciężkich stanach poudarowych. W wybranych pracach można znaleźć konkretne przykłady rekomendacji i zaleceń, które nie stanowią jednak jeszcze w pełni potwierdzonych wytycznych.