Wprowadzenie. Łuszczyca to przewlekła choroba zapalna skóry, która dotyka ok. 2–3% populacji. Ma podłoże immunologiczne i genetyczne, a w ok. 25% przypadków współistnieje z łuszczycowym zapaleniem stawów. Leki biologiczne spowodowały znaczącą poprawę kontroli choroby, jednak nie są one zarejestrowane w leczeniu łuszczycy krostkowej. Pojawia się coraz więcej prac dotyczących ich skuteczności w terapii tej jednostki chorobowej. U niektórych pacjentów występują jednak czynniki, które powodują gorszą odpowiedź kliniczną na leczenie biologiczne.

Cel pracy. Przedstawienie problemów terapeutycznych pacjenta z łuszczycą krostkową i łuszczycowym zapaleniem stawów.

Opis przypadku. Przypadek dotyczy 48-letniego mężczyzny z łuszczycą krostkową uogólnioną współistniejącą z łuszczycowym zapaleniem stawów, u którego mimo stosowania wielu różnych leków biologicznych (adalimumabu, infliksymabu, golimumabu, ustekinumabu) nie udało się osiągnąć satysfakcjonującej poprawy.

Wnioski. Konieczne jest potwierdzenie skuteczności i być może rejestracja preparatów biologicznych w leczeniu łuszczycy krostkowej. Należy również zidentyfikować czynniki predysponujące do gorszej odpowiedzi na leczenie, by zindywidualizować terapię i zapobiegać utracie skuteczności leków biologicznych podczas długotrwałego stosowania.