Twardzina ograniczona (morphea, localized scleroderma) jest chorobą tkanki łącznej, która manifestuje się zajęciem skóry, tkanki podskórnej oraz tkanek leżących poniżej – powięzi, mięśni lub kości. Leczenie twardziny ograniczonej zależy od postaci klinicznej, nasilenia lub aktywności choroby, rozległości wykwitów oraz wieku pacjenta. Pacjenci z ograniczonym zajęciem skóry w przebiegu morphea wymagają terapii miejscowej z zastosowaniem glikokortykosteroidów, inhibitorów kalcyneuryny, kalcypotriolu lub fototerapii (UVA/PUVA). W cięższych odmianach, w których dochodzi do rozległego zajęcia tkanek, należy jak najszybciej rozpocząć terapię ogólną z zastosowaniem glikokortykosteroidów i/lub metotreksatu, ewentualnie mykofenolanu mofetylu. Według najnowszych doniesień podejmowane są próby terapii twardziny ograniczonej z zastosowaniem pirfenidonu i imikwimodu miejscowo, takrolimusu i cyklosporyny ogólnie, lasera frakcyjnego CO₂, terapii fotodynamicznej i autologicznego przeszczepu tkanki tłuszczowej z różnym efektem klinicznym. W pracy przedstawiono aktualne metody terapii twardziny ograniczonej.