Twardzina ograniczona jest rzadką chorobą o podłożu autoimmunologicznym, która przebiega z zajęciem skóry i tkanek głębiej położonych (tkanki podskórnej, powięzi, mięśni, kości). Występuje głównie u kobiet między 20. a 50. rokiem życia, natomiast 15% wszystkich przypadków stanowią dzieci w wieku 7–10 lat. Obraz kliniczny twardziny ograniczonej u pacjentów pediatrycznych jest zróżnicowany w zależności od aktywności (nasilenia) choroby oraz rozległości i głębokości wykwitów. Pewne postacie kliniczne, które mają ciężki przebieg, wymagają regularnego monitorowania w celu zapobiegania powstawaniu nieodwracalnych powikłań. Postępowanie terapeutyczne u dzieci, podobnie jak u osób dorosłych, powinno zależeć od postaci klinicznej twardziny ograniczonej, aktywności lub nasilenia choroby oraz rozległości zmian.