Mechanizm działania diuretyków pętlowych, do których zaliczane są torasemid oraz furosemid, polega na hamowaniu resorpcji zwrotnej jonów chlorkowych, jonów sodu i wody w nerkach, w ramieniu wstępującym pętli Henlego. Są to leki powszechnie stosowane w terapii stanów przebiegających z przewodnieniem (w ostrej i przewlekłej niewydolności serca, niewydolności nerek i niewydolności wątroby). Torasemid, lek nowszy od furosemidu, może być również z powodzeniem stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego w przypadku braku odpowiedniej redukcji wartości ciśnień po włączeniu preparatów z pięciu podstawowych grup leków hipotensyjnych. Różnice w budowie chemicznej cząsteczek torasemidu i furosemidu powodują, że mają one odmienne właściwości farmakokinetyczne. Wykazano, że torasemid jest równie skuteczny jak inne powszechnie stosowane leki moczopędne oraz że ma przewagę nad furosemidem pod względem czasu działania. Efekt jego działania jest szybszy (torasemid ma większą biodostępność i wyższy stopień wiązania z białkami osocza) oraz dłuższy (dłuższy czas połowicznego rozpadu). Ponadto torasemid rzadziej powoduje hipokaliemię niż furosemid.