Zakażenia skóry i błon śluzowych wirusami z grupy opryszczki są bardzo powszechne. Dotychczas najczęściej stosowanym lekiem doustnym w terapii tych infekcji był acyklowir. Lek ten ze względu na słabą biodostępność wymaga podawania dużych dawek wielokrotnie w ciągu dnia. Walacyklowir jest prolekiem acyklowiru o znacznie większej biodostępności i lepszych własnościach farmakokinetycznych, co pozwala na znacznie wygodniejsze dawkowanie. W licznych badaniach klinicznych wykazano skuteczność walacyklowiru w leczeniu pierwotnych i nawrotowych incydentów opryszczki narządów płciowych. Wygodny, jednodniowy schemat terapii pozwala także na ograniczenie objawów opryszczki wargowej. Walacyklowir stosuje się również w leczeniu supresyjnym, zapobiegającym nawrotom opryszczki zwykłej. W terapii infekcji spowodowanych wirusem opryszczki wykazano porównywalną skuteczność leczenia walacyklowirem i acyklowirem, natomiast w terapii półpaśca walacyklowir cechował się większą skutecznością, zwłaszcza w zakresie minimalizowania objawów neuralgii po półpaścu. Walacyklowir ma wysoki profil bezpieczeństwa, a ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych jest bardzo małe. Wygodne dawkowanie korzystnie wpływa na współpracę z pacjentem. W pracy zebrano dotychczasową wiedzę na temat wskazań i zastosowania walacyklowiru w leczeniu infekcji wirusowych skóry i błon śluzowych.