Mimo postępu technologicznego i rozwoju badań obrazowych wskaźnik kostka-ramię pozostaje podstawowym badaniem w diagnostyce chorych z niedokrwieniem kończyn dolnych. Rozpoznanie przewlekłego niedokrwienia kończyn dolnych można obiektywnie potwierdzić przy użyciu tego prostego testu. Aby prawidłowo wykonać i zinterpretować pomiar, należy jednak znać jego ograniczenia, szczególnie u chorych z tętnicami obwodowymi uwapnionymi i niepodatnymi na ucisk (cukrzyca, niewydolność nerek). Wskaźnik kostka-ramię przynosi bezsporne korzyści w diagnozowaniu niedokrwienia kończyn dolnych, jest również silnym, niezależnym czynnikiem rokowniczym zdarzeń sercowo-naczyniowych. Przesiewowe stosowanie pomiaru wskaźnika kostka-ramię powinno dotyczyć: • chorych z objawami wysiłkowego bólu kończyn dolnych, • wszystkich chorych w wieku 50–69 lat z czynnikami ryzyka miażdżycy (szczególnie z cukrzycą lub wywiadem nikotynizmu), • chorych powyżej 70. roku życia oraz • tych z ryzykiem epizodów sercowo-naczyniowych ocenianym w skali Framingham na 10–20% w okresie 10-letnim. Chorzy z nieprawidłowym wskaźnikiem (≤0,9; 1,4) wymagają modyfikacji czynników ryzyka miażdżycy i terapii przeciwpłytkowej w celu zmniejszenia śmiertelności z powodów sercowo-naczyniowych. W niniejszej pracy autorzy przedstawiają przydatność kliniczną oraz ograniczenia diagnostyczne wskaźnika kostka-ramię.