Liszaj płaski jest przewlekłą chorobą, która cechuje się występowaniem charakterystycznych grudkowych zmian skórnych z towarzyszącym świądem. Do najważniejszych markerów immunologicznych liszaja płaskiego należą cytokiny. W licznych badaniach wykazano zmiany w stężeniu czynnika martwicy skóry, interferonu g, interleukin 2, 4, 6, 8, 10, 17 oraz 22 w surowicy pacjentów z liszajem płaskim. We wczesnych stadiach choroby występuje związek z podwyższoną liczbą makrofagów, limfocytów T i komórek dendrytycznych, natomiast w zaawansowanym liszaju płaskim obserwowana jest bardzo duża liczba limfocytów T regulatorowych. Nie ma jednego swoistego markera dla liszaja płaskiego, ale stężenie niektórych cytokin może służyć jako czynnik prognostyczny progresji choroby oraz wskaźnik odpowiedzi na leczenie. Choć analiza markerów immunologicznych może być przydatna przy określeniu stadium choroby i podtypu schorzenia, badanie histopatologiczne nadal jest standardem w diagnostyce liszaja płaskiego.