Hirsutyzm to diagnoza często stawiana w praktyce klinicznej. Można go zdefiniować jako nadmierny wzrost włosów terminalnych w obszarach ciała zależnych od androgenów. Hirsutyzmem obciążone jest 5–15% żeńskiej populacji i często problem ten istotnie wpływa na codzienne funkcjonowanie dotkniętych nim kobiet. Główną przyczyną hirsutyzmu jest hiperandrogenizm pochodzenia jajnikowego lub nadnerczowego, chociaż może być on również idiopatyczny, a także spowodowany lekami lub innymi endokrynopatiami. Kliniczne nasilenie choroby ocenia się z użyciem skali wizualnej Ferrimana-Gallweya. Opcje terapeutyczne obejmują usuwanie zbędnego owłosienia z użyciem światła laserowego lub elektrolizy, dwuskładnikową antykoncepcję hormonalną, antyandrogeny oraz elfornitynę w postaci preparatu do stosowania miejscowego. W publikacji przedstawiono propozycję postępowania diagnostycznego i terapeutycznego z pacjentkami z hirsutyzmem z punktu widzenia dermatologa.