Sirolimus, inaczej rapamycyna, i ewerolimus to nowe leki należące do tzw. inhibitorów mTOR, które znalazły zastosowanie głównie w transplantologii jako leki immunosupresyjne. Szlak mTOR, zwany także kinazą mTOR, odgrywa istotną rolę w kontroli cyklu komórkowego. Aktywacja szlaku mTOR bierze udział w patogenezie niektórych chorób, w tym nowotworowych. Szczególną grupą pacjentów, u których rapamycyna jest zalecanym lekiem w terapii przeciwnowotworowej, są chorzy po przeszczepieniach narządowych, u których ryzyko rozwoju nowotworu jest znamiennie większe. W dermatologii sirolimus i ewerolimus zostały użyte do leczenia stwardnienia guzowatego i łuszczycy. W leczeniu stwardnienia guzowatego rapamycyna stała się lekiem celowanym, szczególnie u osób, które wymagają przeszczepienia nerki w przebiegu tej choroby. W terapii łuszczycy dotychczas nie podjęto próby oceny leczenia sirolimusem czy ewerolimusem w monoterapii. Zastosowano jednak te leki w skojarzeniu z cyklosporyną, w wyniku czego uzyskano zmniejszenie nefrotoksyczności poprzez możliwość zmniejszenia dawek cyklosporyny. Obecnie pojawia się coraz więcej danych o wykorzystaniu rapamycyny do leczenia także takich schorzeń, jak raki skóry, raki nerki, chłoniaki czy też białaczki.