Leki przeciwmalaryczne są używane w medycynie od ponad 300 lat. Pierwotnie wykorzystywano je do leczenia malarii, obecnie ze względu na właściwości przeciwzapalne, immunomodulujące, antyproliferacyjne i fotoprotekcyjne stosowane są w terapii wielu jednostek chorobowych w dermatologii i reumatologii. Skuteczność preparatów wykazano w leczeniu takich chorób, jak toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie skóry, porfiria skórna późna, liszaj płaski przymieszkowy, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, sarkoidoza, a nawet łysienie plackowate. Chlorochina i hydroksychlorochina są lekami dobrze tolerowanymi, które rzadko powodują poważne objawy niepożądane. Do znanych skutków ubocznych należą: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, retinopatia, kardiomiopatia, zaburzenia układu nerwowo-mięśniowego, hiperpigmentacja skóry, zaburzenia hematologiczne. Mimo to leki przeciwmalaryczne nadal są chętnie stosowane również w przebiegu chorób układowych tkanki łącznej w ciąży. Należy jednak zwrócić uwagę na konieczność monitorowania leczenia – okresowych badań narządu wzroku w czasie terapii chlorochiną, szczególnie przy terapii długotrwałej i dużymi dawkami leku. W artykule omówiono mechanizm działania, właściwości farmakokinetyczne, wskazania i działania niepożądane tej grupy leków.