Wprowadzenie. Łuszczyca jest przewlekłym schorzeniem zapalnym o podłożu genetycznym i środowiskowym. Zastosowanie leków biologicznych w przypadkach opornej na leczenie łuszczycy zwykłej oraz łuszczycowego zapalenia stawów okazało się przełomową alternatywą ze względu na ich skuteczność oraz bezpieczeństwo. Częstym wskazaniem do zastosowania leków biologicznych, oprócz braku efektu terapeutycznego, jest wystąpienie działań niepożądanych w trakcie konwencjonalnej terapii łuszczycy zwykłej. Stosowane powszechnie leczenie systemowe wiąże się z występowaniem toksycznego efektu kumulatywnego, wymagającego modyfikacji lub zaprzestania leczenia. W piśmiennictwie nie spotkano wzmianek na temat ewentualnego toksycznego działania ustekinumabu na wątrobę lub nerki.

Cel pracy. Przedstawienie dwóch przypadków klinicznych zastosowania ustekinumabu u pacjentów z łuszczycą zwykłą oraz współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Opis przypadków. Przypadek 1. dotyczy 62-letniej kobiety z uogólnioną łuszczycą zwykłą oraz współistniejącą przewlekłą niewydolnością nerek w stadium III, a przypadek 2. – 61-letniego mężczyzny z uogólnioną łuszczycą zwykłą i współistniejącym toksycznym uszkodzeniem wątroby. W obu przypadkach skuteczne okazało się leczenie ustekinumabem.

Wnioski. Przedstawione przypadki oraz dane z piśmiennictwa wskazują na względne bezpieczeństwo stosowania ustekinumabu u pacjentów z łuszczycą zwykłą i współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby.