Zespół napięcia przedmiesiączkowego (premenstrual syndrome – PMS) jest grupą psychicznych i somatycznych objawów skojarzonych z fazą lutealną cyklu miesiączkowego i ustępujących najczęściej z chwilą zakończenia miesiączki [1–4]. Dotyczy jedynie kobiet w wieku reprodukcyjnym, które mają cykle owulacyjne [5]. Większość kobiet doświadcza przynajmniej jednego spośród nawet 300 objawów przypisywanych PMS [3, 4]. Mimo to większość z nich funkcjonuje w domu i pracy. Jest jednak grupa kobiet, która doświadcza w drugiej fazie cyklu objawów o takim nasileniu, że uniemożliwiają im one normalne funkcjonowanie społeczne i zawodowe, wpływają na relacje rodzinne, z dziećmi oraz aktywność seksualną [6].
U kobiet, u których nasilenie objawów – zwłaszcza z grupy psychicznych – jest szczególnie duże, rozpoznaje się tzw. przedmiesiączkowe zaburzenia dysfotyczne (premenstrual dysphoric disorder – PMDD), których częstość występowania u kobiet w wieku reprodukcyjnym ocenia się na 2–6% [3, 4, 7].
Badania potwierdzają, że kobiety w wieku 25–34 lat to grupa pacjentek najczęściej poszukująca pomocy ze względu na uciążliwe objawy PMS. Jednocześnie wywiad przeprowadzany u tych pacjentek potwierdza, że kobiety te cierpią z powodu tych zaburzeń już od kilku, a nawet 10 lat [3, 8].
Wciąż jednak duża grupa lekarzy nie przywiązuje wagi do tego rozpoznania, a nawet nie uznaje tego problemu jako istotnego klinicznie. Tymczasem odczuwanie objawów PMS/PMDD znacznie obniża jakość życia wielu kobiet [3, 9].
Interesująca, w kontekście nie tylko historycznym, jest obserwacja poczyniona przez McDonalda i wsp. (1991) próbująca tłumaczyć niejako większe zainteresowanie współczesnego społeczeństwa zaburzeniami okresu przedmiesiączkowego. Autorzy ci zauważają, że jeszcze nie tak dawno czas w życiu kobiety, który był związany z „fizjologicznym” okresem amennorhea, spowodowany m.in. częstymi ciążami czy laktacją, był o wiele dłuższy. Dzisiaj mamy do czynienia z sytuacją dokładnie odwrotną – skuteczna kontrola płodności i nowe role społeczne kobiet spowodowały, że czas, w którym kobieta doświadcza cyklicznych zmian hormonalnych w cyklu miesiączkowym i związanych z tym możliwych niekorzystnych objawów, stał się okresem przeważającym podczas reprodukcyjnego okresu życia kobiety [10].


Etiologia
Nie ma w piśmiennictwie jednej obowiązującej teorii wyjaśniającej etiopatogenezę PMS.
Udowodnionym...


Pełna treść artykułu...