Wprowadzenie. Zespół sromowo-pochwowo-dziąsłowy jest rzadką odmianą liszaja płaskiego, w której zajęte są błony śluzowe jamy ustnej, sromu oraz pochwy. Choroba najczęściej występuje u kobiet w wieku okołomenopauzalnym. W obrazie klinicznym dominują bolesne zmiany nadżerkowe. W leczeniu pierwszą opcję stanowią glikokortykosteroidy miejscowe i doustne. Nieleczona choroba może prowadzić do trwałych powikłań w postaci zrostów i zwężeń zajętych narządów. Dlatego bardzo ważna jest wczesna diagnoza i szybkie rozpoczęcie właściwego leczenia.

Cel pracy. Przedstawienie przypadku pacjentki z zespołem sromowo-pochwowo-dziąsłowym leczonej metyloprednizolonem, cyklosporyną i miejscowo maścią z takrolimusem.

Opis przypadku. Chora w wieku 54 lat, z kilkuletnim wywiadem dolegliwości ze strony jamy ustnej oraz narządów płciowych, dotychczas leczona ambulatoryjnie przez ginekologów i stomatologów z rozpoznaniem parodontozy i kandydozy. Pacjentka zgłosiła się do Kliniki Dermatologii w Lublinie, gdzie na podstawie obrazu klinicznego i badań dodatkowych ustalono rozpoznanie zespołu sromowo-pochwowo-dziąsłowego. W terapii zastosowano dożylny puls sterydowy, cyklosporynę A i miejscowo maść z 0,1% takrolimusu. Uzyskano wygojenie zmian nadżerkowych i ustąpienie dolegliwości subiektywnych.

Wnioski. W diagnostyce i leczeniu zespołu sromowo-pochwowo-dziąsłowego konieczne jest podejście interdyscyplinarne. Należy brać pod uwagę tę chorobę w diagnostyce różnicowej przewlekłych stanów zapalnych błon śluzowych jamy ustnej i okolicy genitalnej z dominującymi w obrazie klinicznym nadżerkami.