Komórki macierzyste są zdolne do samoodnawiania własnej populacji i różnicowania się w komórki wyspecjalizowane. W skórze są zlokalizowane w tzw. niszach: 1) interfollicular stem cells – odpowiedzialne za regenerację naskórka po urazach, 2) w mieszku włosowym – follicular stem cells („wybrzuszenie”) oraz mezenchymalne komórki macierzyste w torebce włóknistej i brodawce włosa, 3) w naczyniach krwionośnych, pochodzenia mezodermalnego, dają początek fibroblastom i miofibroblastom, 4) komórki macierzyste melanocytów. Terapie z wykorzystaniem komórek macierzystych w chorobach skóry nadal są eksperymentalne, ale prowadzi się intensywne badania nad ich wykorzystaniem w leczeniu dystroficznej odmiany pęcherzowego oddzielania się naskórka, tocznia rumieniowatego układowego, bielactwa, różnych typów łysienia, a także owrzodzeń i trudno gojących się ran. Komórki macierzyste dzięki plastyczności i zdolności do różnicowania się w inne wyspecjalizowane komórki umożliwiły stworzenie medycyny regeneracyjnej.