Decyzja o wdrożeniu żywienia pozajelitowego u nieuleczalnie chorych jest trudna z punktu widzenia etyki. W pracy omówiono przypadek 54-letniej pacjentki z wielopoziomową niedrożnością przewodu pokarmowego z powodu raka przewodu Wolffa więzadeł macicy. Po wielokrotnych rozmowach z chorą i jej rodziną włączono żywienie pozajelitowe i kontynuowano je przez 3 miesiące. Uzyskano poprawę jakości życia chorej i możliwość jej uczestnictwa w długo oczekiwanym wydarzeniu – ślubie jedynego syna.