Zespół Sjögrena jest przewlekłą, układową egzokrynopatią o nieznanej etiologii, charakteryzującą się naciekiem limfocytów w tkankach gruczołów wydzielania zewnętrznego, prowadzącą w rezultacie do upośledzenia bądź całkowitej utraty ich funkcji. Zazwyczaj proces zapalny obejmuje gruczoły łzowe i ślinowe. Do rozpoznania zespołu Sjögrena używa się uznanych i sprawdzonych od wielu lat metod diagnostycznych, które zostały oparte na kryteriach opracowanych przez amerykańsko-europejską grupę specjalistów. Do postawienia ostatecznej diagnozy używane są także nowe narzędzia, takie jak: badania obrazowe (ultrasonografia, rezonans magnetyczny ślinianek, sialografia rezonansu magnetycznego) oraz serologiczne (przeciwciała przeciw alfa-fodrynie, przeciwciała przeciw receptorom muskarynowym typu 3). O ile w przypadku badań radiologicznych jest bardzo prawdopodobne, że w niedługim czasie znajdą się one w kryteriach diagnostycznych, o tyle wartość nowych markerów serologicznych nie jest tak jednoznaczna.