Ze względów etycznych nie jest możliwe badanie bezpieczeństwa stosowania leków w ciąży. Wysokie standardy badań dotyczących teratogenności leków i ich wpływu na rozwój w okresie płodowym i po urodzeniu powodują, że nie ma listy leków w 100% bezpiecznych w ciąży. Stawia to lekarzy praktyków w trudnym położeniu, ponieważ jeżeli chcą postępować zgodnie z wytycznymi naukowymi, medycyna jako nauka nie ma nic do zaoferowania kobietom, które z powodu takiej choroby psychicznej, jak schizofrenia, są leczone i chcą zajść w ciążę lub zaszły w ciążę i nadal chcą się leczyć. W przypadku terapii schizofrenii ryzyko choroby dla matki i płodu może przewyższać ryzyko samego leczenia, dlatego w praktyce każdy przypadek musi być rozpatrywany indywidualnie. Autorzy postanowili dokonać przeglądu piśmiennictwa, próbując na podstawie dostępnej wiedzy sformułować wskazówki postępowania dla lekarzy praktyków leczących kobiety ze schizofrenią w ciąży.

Chociaż dane oparte na przypadkach kazuistycznych i seriach przypadków, jak również z badań obserwacyjnych są ciągle fragmentaryczne, mogą wskazywać na względne bezpieczeństwo leków przeciwpsychotycznych II generacji (LPP2) w ciąży. Nie wykazano teratogenności LPP2 u kobiet zażywających je w I trymestrze ciąży, ich stosowanie w II i III trymestrze zwiększa jednak ryzyko zbyt dużej masy urodzeniowej płodu. LPP2 różnią się przechodzeniem przez łożysko, mniejsze ryzyko mają więc leki o mniejszym pasażu łożyskowym. Ponieważ polipragmazja zwiększa potencjalne ryzyko teratogenności, jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży. Ciąża może zmieniać metabolizm LPP2, co powinno być uwzględniane przy ustalaniu dawki leku. Ze względu na ryzyko objawów niepożądanych u noworodka w III trymestrze ciąży powinno się unikać leków powodujących objawy pozapiramidowe. Kobiety stosujące LPP2 mogą zażywać za małe dawki kwasu foliowego, co może zwiększać ryzyko rozwoju cewy nerwowej płodu.