Depresja i zaburzenia lękowe często współwystępują w chorobach somatycznych, w tym także w przewlekłych chorobach płuc. Ocenia się, że w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc zaburzenia depresyjne o różnym nasileniu występują u 10–50% chorych, podobnie wysokie wskaźniki stwierdzono w astmie oskrzelowej. Do czynników patogenetycznych zalicza się: uwarunkowania biologiczne, w tym niedotlenienie, nadmierną aktywność cytokin pozapalnych, oraz aspekty psychologiczno-społeczne związane z konsekwencjami choroby i niesprawnością. Zwraca się także uwagę na częste występowanie zaburzeń lękowych w przebiegu astmy oskrzelowej. Przebyte oraz występujące obecnie choroby płuc stanowią czynnik usposabiający do wystąpienia zaburzeń lękowych. Współistnienie chorób płuc i zaburzeń psychicznych wiąże się z większym nasileniem objawów, gorszym stanem funkcjonalnym oraz koniecznością stosowania wyższych dawek leków pulmonologicznych. Leczenie depresji i zaburzeń lękowych w przebiegu przewlekłych chorób płuc powinno obejmować stosowanie leków przeciwdepresyjnych, głównie selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny, oraz oddziaływań psychoterapeutycznych.