Wprowadzenie. Łysienie czołowe bliznowaciejące jest pierwotnym, limfocytarnym łysieniem bliznowaciejącym, w którym dochodzi do przesuwania się linii czołowo-skroniowej owłosienia ku tyłowi. U dużego odsetka pacjentek z rozpoznanym łysieniem czołowym bliznowaciejącym występuje także przerzedzenie włosów w okolicy czołowej, przypominające klinicznie łysienie androgenowe.

Cel pracy. Ustalenie trichoskopowego wzoru łysienia w okolicy androgenozależnej u pacjentek z rozpoznanym łysieniem czołowym bliznowaciejącym.

Materiał i metodyka. Do retrospektywnej analizy (oceny obrazów trichoskopowych) włączono 31 kobiet z łysieniem czołowym bliznowaciejącym i 36 kobiet z łysieniem androgenowym.

Wyniki. Ustalono dwa różne wzory trichoskopowe. U 68% (21/31) pacjentek stwierdzono wzór rozlanego łysienia bliznowaciejącego charakteryzującego się nieregularnym rozkładem jednostek włosowych, małymi obszarami pozbawionymi jednostek włosowych, brakiem trichoskopowych objawów miniaturyzacji mieszków włosowych, zmniejszonym odsetkiem jednostek włosowych z trzema łodygami, zwiększonym odsetkiem jednostek włosowych z jedną łodygą oraz obecnością okołomieszkowego złuszczania. U 32% (10/31) pacjentek wykazano wzór łysienia androgenowego, który charakteryzował się obecnością powyżej 10% włosów meszkowych, heterogenicznością grubości łodyg włosów (> 20%), obecnością żółtych kropek, zwiększonym odsetkiem jednostek włosowych z jedną łodygą oraz zmniejszonym odsetkiem jednostek włosowych z trzema łodygami.

Wnioski. W badaniu trichoskopowym okolicy androgenozależnej u pacjentek z rozpoznanym łysieniem czołowym bliznowaciejącym oraz przerzedzeniem włosów w okolicy czołowej stwierdzono dwa różne wzory trichoskopowe: wzór rozlanego łysienia bliznowaciejącego (występujący częściej) oraz wzór łysienia androgenowego. Przedstawione wyniki mogą w przyszłości znaleźć zastosowanie w ocenie rokowania i optymalizacji leczenia łysienia czołowego bliznowaciejącego.