Abstract
2/2006
vol. 5
Endometriosis
Prz Menopauz 2006; 2: 126–129
Online publish date: 2006/05/12
W pracy przedstawiono współczesne spojrzenie na zagadnienia związane z problemem endometriozy
Endometrioza jest powszechnym, estrogenozależnym, łagodnym schorzeniem ginekologicznym, często skojarzonym z dolegliwościami bólowymi oraz niepłodnością. Charakteryzuje się ona obecnością czynnych struktur błony śluzowej macicy poza jej jamą. Po raz pierwszy została opisana w 1860 r. przez von Rokitansky’ego, który opublikował doniesienie o przebudowie wywołanej przez komórki endometrium w obrębie macicy i zrębu jajnika, natomiast określenie endometriosis wprowadził do słownika medycznego Sampson w roku 1927 [1].
Częstość występowania
Częstość występowania endometriozy w populacji kobiet, niezgłaszających dolegliwości, wg różnych źródeł szacowana jest na ok. 2–10%, natomiast w populacji kobiet z zespołem bólowym miednicy i/lub niepłodnych endometrioza występuje w ok. 35–50% [1, 2]. Schorzenie to może dotykać również dziewcząt jeszcze przed pierwszym krwawieniem miesiączkowym [3]. Ustalenie rzeczywistej częstości występowania tego schorzenia jest niezwykle trudne, ponieważ ostateczna diagnoza może być postawiona jedynie podczas laparotomii lub laparoskopii i powinna być potwierdzona histopatologicznie, natomiast u części kobiet endometrioza może przebiegać zupełnie bezobjawowo. Istnieją doniesienia, że u kobiet z endometriozą bezobjawową, rozpoznaną przypadkowo w trakcie zabiegu sterylizacji, ryzyko pojawienia się objawów, nawet w odległej przyszłości, jest niskie [4]. Laparoskopia jest obecnie złotym standardem w diagnostyce tego schorzenia [1], a możliwość zastosowania zweryfikowanej klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Płodności (rAFS) pozwala na ocenę rozległości schorzenia [5]. W celu zapoznania się z klasyfikacją rAFS odsyłamy do odpowiedniej literatury.
Epidemiologia
Z uwagi na estrogenozależność, na endometriozę chorują najczęściej kobiety w wieku rozrodczym, a więc między 15. a 45. rokiem życia. Czynniki ryzyka predysponujące do wystąpienia endometriozy obejmują: wczesną pierwszą miesiączkę, krótkie cykle miesiączkowe, długie krwawienia miesiączkowe, rodzinne występowanie i są odwrotnie proporcjonalne do liczby porodów. Istnieje również związek pomiędzy masą ciała a występowaniem ognisk endometriozy – niska masa predysponuje do rozwoju choroby [6]. Nie można również wykluczyć, że poprzez tryb życia, kobieta może potencjalnie wpływać na poziom estrogenów –...
Pełna treść artykułu...
Endometrioza jest powszechnym, estrogenozależnym, łagodnym schorzeniem ginekologicznym, często skojarzonym z dolegliwościami bólowymi oraz niepłodnością. Charakteryzuje się ona obecnością czynnych struktur błony śluzowej macicy poza jej jamą. Po raz pierwszy została opisana w 1860 r. przez von Rokitansky’ego, który opublikował doniesienie o przebudowie wywołanej przez komórki endometrium w obrębie macicy i zrębu jajnika, natomiast określenie endometriosis wprowadził do słownika medycznego Sampson w roku 1927 [1].
Częstość występowania
Częstość występowania endometriozy w populacji kobiet, niezgłaszających dolegliwości, wg różnych źródeł szacowana jest na ok. 2–10%, natomiast w populacji kobiet z zespołem bólowym miednicy i/lub niepłodnych endometrioza występuje w ok. 35–50% [1, 2]. Schorzenie to może dotykać również dziewcząt jeszcze przed pierwszym krwawieniem miesiączkowym [3]. Ustalenie rzeczywistej częstości występowania tego schorzenia jest niezwykle trudne, ponieważ ostateczna diagnoza może być postawiona jedynie podczas laparotomii lub laparoskopii i powinna być potwierdzona histopatologicznie, natomiast u części kobiet endometrioza może przebiegać zupełnie bezobjawowo. Istnieją doniesienia, że u kobiet z endometriozą bezobjawową, rozpoznaną przypadkowo w trakcie zabiegu sterylizacji, ryzyko pojawienia się objawów, nawet w odległej przyszłości, jest niskie [4]. Laparoskopia jest obecnie złotym standardem w diagnostyce tego schorzenia [1], a możliwość zastosowania zweryfikowanej klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Płodności (rAFS) pozwala na ocenę rozległości schorzenia [5]. W celu zapoznania się z klasyfikacją rAFS odsyłamy do odpowiedniej literatury.
Epidemiologia
Z uwagi na estrogenozależność, na endometriozę chorują najczęściej kobiety w wieku rozrodczym, a więc między 15. a 45. rokiem życia. Czynniki ryzyka predysponujące do wystąpienia endometriozy obejmują: wczesną pierwszą miesiączkę, krótkie cykle miesiączkowe, długie krwawienia miesiączkowe, rodzinne występowanie i są odwrotnie proporcjonalne do liczby porodów. Istnieje również związek pomiędzy masą ciała a występowaniem ognisk endometriozy – niska masa predysponuje do rozwoju choroby [6]. Nie można również wykluczyć, że poprzez tryb życia, kobieta może potencjalnie wpływać na poziom estrogenów –...
Pełna treść artykułu...
Coverage in
Integrated with
Editorial Policies