HbA1c i wskaźnik kontroli glikemii (GMI) są powszechnie uznane za złoty standard w ocenie efektywności terapii cukrzycy. Wskaźnik kontroli glikemii jest wynikiem obliczeń z użyciem formuły matematycznej stosowanym w celu oszacowania HbA1c przy użyciu danych z CGM u pacjentów z cukrzycą. Jest to użyteczny parametr, zapewniający dobre oszacowanie 3-miesięcznych odczytów z CGM przy użyciu danych tylko z 10–14 dni. Może wykazać skuteczność zastosowanej lub zmodyfikowanej terapii insulinowej szybciej niż tradycyjne pomiary HbA1c w laboratorium. Poza tym GMI może być użyty jako narzędzie edukacyjne w telemedycynie. Niestety, istnieją znaczące rozbieżności pomiędzy GMI i HbA1c zmierzoną w laboratorium, osiągające u wielu pacjentów nawet 0,5–1%. Przyczyną mogą być powszechnie znane czynniki wpływające na pomiar HbA1c i obrót czerwonych krwinek, np. anemia, hemoglobinopatie, niektóre leki, jednakże są to zbyt rzadkie w codziennej praktyce przyczyny, aby wytłumaczyć nimi liczbę nieścisłości opisywanych w literaturze.

W tym artykule chcemy omówić nowe potencjalne czynniki, które mogą wpływać na szacowanie HbA1c na podstawie GMI i powodować potencjalne różnice między wynikami obliczonymi przez CGM i tymi zmierzonymi w laboratorium. Dodatkowo wskażemy kliniczne implikacje zaobserwowanych różnic między GMI i HbA1c. Identyfikacja czynników powodujących takie różnice jest ważną umiejętnością kliniczną. Co więcej, zrozumienie zasad wspólnej oceny tych parametrów pozwoli zindywidualizować terapię każdej osoby z cukrzycą.