Cel

Nie ma jednoznacznych wytycznych dotyczących farmakoterapii kompulsywnych zachowań seksualnych. Praca ma na celu przegląd dostępnego piśmiennictwa z zakresu leczenia zaburzeń związanych z nadmierną aktywnością seksualną. W szczególności skupiono się na różnych mechanizmach prowadzących do występowania patologicznej hiperseksualności i związanych z tym po tencjalnych różnicach w terapii.

Przegląd piśmiennictwa

Klasyfikacja zaburzeń seksu alnych związanych z nadmierną aktywnością jest bardzo problematyczna. Brak jednoznacznej klasyfikacji tego za burzenia zarówno w DSM-5, jak i w ICD-11. Obecnie lekami o najwyższym profilu bezpieczeństwa, niosącymi najwię cej korzyści dla pacjentów z nieparafilicznymi zaburzenia mi wydają się SSRI. Nie zaleca się leków o działaniu anty- ( androgenowym (LHRH) z powodu działań niepożądanych poza przypadkami przebiegającymi z bardzo nasilonymi objawami. Obiecujące wyniki osiągnęli badacze podczas próby z naltreksonem, jednak badanie nie spełniało norm metodologicznych. Inne leki stosowane w terapii kom pulsywnych zachowań seksualnych mają znaczenie po mocnicze, mogą być wykorzystywane szczególnie przy współwystępowaniu innych schorzeń psychiatrycznych.

Wnioski

Najlepsze efekty w terapii kompulsywnych zachowań seksualnych daje połączenie psychoterapii z lekami z grupy SSRI. Istnieje bardzo mało prawidło wych metodologicznie badań, zazwyczaj są one prze prowadzane na zbyt małej grupie i nie wykorzystują narzędzi, które umożliwiałyby porównywanie różnych metod terapeutycznych. Należy kontynuować badania nad farmakoterapią hiperseksualności nieparafilicznej, szczególnie w zakresie leków mogących wpływać na „me chanizm obsesyjno-kompulsywny”.