Cel pracy: Identyfikacja ludzkich herpeswirusów typu 1 i 2 w materiale pobranym z błony śluzowej dróg rodnych kobiet oraz ocena klinicznej przydatności wybranych
laboratoryjnych metod wykrywających opryszczkę narządów płciowych.

Materiały i metody: Materiał stanowiło 66 wymazów pobranych z błony śluzowej narządów płciowych
46 kobiet. Wszystkie próbki zbadano na obecność wirusa z wykorzystaniem metody hodowli komórkowej i na obecność HHV-1 i HHV-2 DNA metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (polymerase chain reaction - PCR), po uprzedniej amplifikacji wirusa w tejże hodowli komórkowej (linia komórkowa Vero).

Wyniki: Efekt cytopatyczny w hodowli komórkowej zaobserwowano w 21 próbkach badanych, wirusowe DNA zostało wykryte w 20 próbkach po replikacji wirusa in vitro. W prowadzonym badaniu wykazano wysoki stopień zgodności wyników stosowanych metod diagnostycznych (wsp. k = 0,803).

Wnioski: W prowadzonym badaniu wirusy wykrywano u kobiet bez klinicznych objawów infekcji wirusami opryszczki, co przemawia za prawdopodobieństwem wystąpienia zakażenia bezobjawowego lub subklinicznego toczącego się w miejscach trudnych do obserwacji podczas rutynowego badania ginekologi-
cznego. Dominującym czynnikiem
etiologicznym opryszczki narządów płciowych okazał się HHV-1, który nadal jest wiodącym czynnikiem etiologicznym opryszczkowego zapalenia jamy ustnej. Błona śluzowa jamy ustnej stanowi prawdopodobnie źródło zakażenia. Metoda, w której DNA wirusa oznaczane jest po amplifikacji w hodowli komórkowej, jest szczególnie użyteczna, umożliwia bowiem oznaczenie typu wirusa, co w sytuacji zmian w epidemiologii zakażeń HHV-1 i HHV-2 jest szczególnie istotne.