Kiła (syphilis, lues) jest układową chorobą bakteryjną przenoszoną głównie poprzez kontakty seksualne, wywołaną przez krętka bladego (Treponema pallidum subsp. pallidum). Ze względu na bogatą symptomatologię obejmującą skórę oraz błony śluzowe diagnostyka i leczenie kiły powinny pozostawać w kompetencjach specjalistów z zakresu dermatologii i wenerologii. Częstość zachorowań na kiłę od kilku lat stale się zwiększa, co powoduje, że choroba jest istotnym problemem epidemiologicznym współczesnej medycyny. W przeciwieństwie do wielu innych chorób zakaźnych, dotychczas nie opracowano metod hodowli czynnika etiologicznego kiły. Standardem diagnostycznym są metody pośrednie, takie jak odczyny serologiczne. Testy serologiczne wykorzystywane są również w monitorowaniu efektów leczenia. Złotym standardem terapeutycznym w kile jest podawana parenteralnie penicylina. W części drugiej rekomendacji szczegółowo omówiono obraz kliniczny, postępowanie diagnostyczne i lecznicze kiły układu nerwowego, kiły u kobiet w ciąży oraz kiły wrodzonej.