Przegląd Dermatologiczny

Streszczenie

3/2014 vol. 101
Artykuł przeglądowy

Kłykciny kończyste – nowości w leczeniu

Przegl Dermatol 2014, 101, 211–216
Data publikacji online: 2014/06/27
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease
Kłykciny kończyste to łagodne zmiany proliferacyjne w okolicy anogenitalnej, powstałe w wyniku infekcji wirusem brodawczaka ludzkiego (ang. human papilloma virus – HPV). Brodawki płciowe to najczęstszy kliniczny objaw zakażenia HPV. W ponad 95% przypadków kłykcin kończystych znajdowane są typy 6 i 11 HPV, których obecność nie wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia kancerogenezy. W niektórych przypadkach brodawek płciowych potwierdza się współwystępowanie typów HPV uznawanych za onkogenne. Istnieje wiele metod leczenia kłykcin kończystych, jednak żadna z nich nie daje gwarancji, że nie będzie nawrotu zmian. Dostępne metody można podzielić na takie, które pacjent może przeprowadzać samodzielnie w warunkach domowych, oraz na te wykorzystywane tylko w lecznictwie ambulatoryjnym. Do leków stosowanych samodzielnie należą podofilotoksyna, imikwimod oraz najnowsza opcja terapeutyczna – sinekatechina. Jest to preparat będący silnym przeciwutleniaczem, związkiem działającym antyproliferacyjnie, immunomodulująco i mającym właściwości przeciwnowotworowe i przeciwwirusowe. Dokładny mechanizm działania w leczeniu kłykcin kończystych nie jest znany. Skuteczność sinekatechiny w terapii brodawek okolicy anogenitalnej wykazano w trzech wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych w bardzo dużej grupie pacjentów. We wszystkich badaniach stwierdzono bardzo mały odsetek nawrotów. Tolerancja stosowanego leczenia była dobra. W Polsce zarejestrowano preparat sinekatechiny w postaci maści o stężeniu 10%. Maść aplikuje się na brodawki 3 razy dziennie aż do całkowitego ustąpienia wykwitów. Maksymalny czas leczenia wynosi 16 tygodni. Do metod terapii stosowanych ambulatoryjnie zalicza się: krioterapię, aplikację kwasu trójchlorooctowego i metody chirurgiczne.
Udostępnij
without publication fees
without publication fees