Choroba Alzheimera (Alzheimer’s disease – AD) jest postępującym schorzeniem neurodegeneracyjnym charakteryzującym się odkładaniem b-amyloidu oraz splątków neurofibrylarnych z białka tau. Szacuje się, że zaburzenia snu występują nawet u 66% osób z AD. Najczęstszymi skargami są bezsenność, fragmentacja snu oraz nadmierna senność w ciągu dnia. Zaburzenia snu mają negatywny wpływ na funkcje poznawcze chorych, zwiększają ryzyko progresji AD oraz często są istotnym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji o umieszczeniu pacjenta domu opieki. W leczeniu farmakologicznym zaburzeń snu u pacjentów z AD stosuje się: melatoninę, benzodiazepiny, agonistów receptora niebenzodiazepinowego, leki przeciwdepresyjne oraz podwójnych antagonistów receptora oreksyny. Wyniki badań sugerują, że jest mało prawdopodobne, aby melatonina była skuteczna w leczeniu zaburzeń snu u osób z otępieniem o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Konieczne są badania na większych grupach, aby móc wyciągnąć ostateczne wnioski dotyczące stosunku korzyści do ryzyka, jednak z dostępnych danych wynika, że trazodon stosowany w małej dawce (50 mg) może poprawiać sen w tej populacji. Podwójni antagoniści receptora oreksyny mogą prawdopodobnie korzystnie wpływać na sen u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną AD. Leczenie zaburzeń snu u osób w starszym wieku pozostaje wyzwaniem dla klinicystów z uwagi na ograniczoną ilość danych. Stosowanie niektórych leków, takich jak benzodiazepiny, może prowadzić do zwiększenia ryzyka upadków, uzależnienia, a nawet mieć negatywny wpływ na funkcje poznawcze.