Cel: Celem pracy była ocena efektów leczenia żywieniowego u chorych leczonych z powodu ciężkiego ostrego zapalenia trzustki.
Materiał i metody: Zanalizowano przebieg kliniczny, czas leczenia żywieniowego drogą enteralną lub parenteralną, czas pobytu w szpitalu oraz liczbę powikłań u 32 pacjentów leczonych z powodu ciężkiego ostrego zapalenia trzustki, którzy wymagali interwencji żywieniowej.
Wyniki: Wszyscy pacjenci wymagali leczenia żywieniowego. U 4 chorych było możliwe zastosowanie żywienia dojelitowego od początku choroby. Pozostałych 28 pacjentów wymagało żywienia pozajelitowego. Średni czas interwencji żywieniowej wyniósł 15,75 dnia w grupie chorych żywionych dojelitowo oraz 16,23 dnia w grupie żywionej pozajelitowo. Energia dostarczona w żywieniu wyniosła w grupie chorych żywionych dojelitowo 18,3 kcal/kg m.c. oraz 22,4 kcal/kg m.c. w grupie żywionej pozajelitowo, natomiast całkowita śmiertelność 9,6%. Średni czas hospitalizacji w grupie żywionej dojelitowo kształtował się na poziomie 21,3 dnia, a w grupie żywionej pozajelitowo 23,5 dnia. U 31,2% chorych wystąpiły powikłania mogące mieć związek z leczeniem żywieniowym.
Wnioski: Według doświadczeń autorów niniejszego opracowania w części przypadków ciężkiego ostrego zapalenia trzustki całkowite żywienie pozajelitowe jest jedyną drogą żywienia. Wiąże się to z ciężkim stanem ogólnym chorego oraz zaburzeniami funkcji przewodu pokarmowego. U niektórych chorych na ciężkie ostre zapalenie trzustki możliwe jest zastosowanie żywienia dojelitowego od początku choroby pod warunkiem dobrego dostępu do przewodu pokarmowego oraz braku zaburzeń pasażu jelitowego.