Ocenia się, że olbrzymia większość wszelkich uszkodzeń aparatu zwieraczowego odbytu ma związek z akcją porodową, zwłaszcza z porodami trudnymi, przedłużającymi się, z użyciem instrumentów położniczych. Choć wiele uszkodzeń zwieraczy w czasie porodu jest doraźnie zaopatrywanych, część z nich umyka czujności położnika lub jest wynikiem powikłań po tzw. szyciu krocza. Ucisk wywierany przez płód na ściany miednicy i rozciągnięcie struktur mięśniowo-powięziowych również prowadzą do uszkodzenia unerwienia zwieraczy odbytu. Za-stosowanie nowoczesnych technik diagnostycznych, takich jak manometria, endosonografia i elektromiografia, pozwala na dokładne rozpoznanie uszkodzeń anatomicznych zwieraczy oraz wykrycie defektów w ich unerwieniu.
U chorych z niewielkiego stopnia uszkodzeniem zwieraczy można zastosować leczenie zachowawcze (biofeedback). Podstawą uzyskania dobrych wyników w chirurgicznym leczeniu rekonstrukcyjnym zwieraczy odbytu jest technika nakładania na siebie sposobem „na zakładkę” ich uszkodzonych brzegów z wykorzystaniem tkanki bliznowatej dla wzmocnienia szycia. Lepszą trwałość rekonstrukcji zwieraczy uzyskuje się poprzez plastykę ciała kroczowego. W sytuacjach upośledzenia unerwienia zwieraczy odbytu bez ewidentnych ubytków anatomicznych zastosowanie znajduje stymulacja nerwów krzyżowych.