W artykule w prosty i przejrzysty sposób postarałam się odpowiedzieć na najczęstsze pytania dotyczące stosowania olanzapiny w formie tabletek rozpuszczających się w ustach (ODT). Pytania te często zadają mi lekarze praktycy z wieloletnim doświadczeniem w stosowaniu olanzapiny w formie tradycyjnych tabletek. Pokazuje to, że temat nie jest oczywisty i wymaga szerszego omówienia. W artykule odniosłam się również do drugiej, niezmiernie istotnej kwestii: stosowania olanzapiny w leczeniu skojarzonym w celu uniknięcia niekorzystnych metabolicznych konsekwencji długoterminowych, które mogą pojawić się w toku monoterapii olanzapiną oraz do problemu lekooporności.

Olanzapina, neuroleptyk atypowy z grupy pochodnych tienobenzodiazepiny, wykazuje szczególne powinowactwo do receptorów 5-HT2A, 5-HT2C, 5-HT3, a1, D2, D4, M1 i H1. Lek wpływa głównie na przekaźnictwo w obrębie szlaku mezolimbicznego, w niewielki sposób oddziałując na szlak nigrostriatalny. Zaletami olanzapiny są skuteczność w zakresie oddziaływania zarówno na pozytywne, jak i negatywne objawy schizofrenii, przy równoczesnym minimalnym ryzyku wywołania niepożądanych działań pozapiramidowych. Lek ma również rejestrację w leczeniu średnio nasilonych i ciężkich epizodów manii w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych oraz w zapobieganiu nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów, u których w terapii epizodu manii uzyskano dobrą odpowiedź na terapię olanzapiną. Warto zauważyć, że znaczący odsetek zastosowań olanzapiny to jednak zastosowania poza wskazaniami rejestracyjnymi, głównie w leczeniu depresji lekoopornej, zaburzeń osobowości, zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów z otępieniem.

Z uwagi na to, że mamy do czynienia z lekiem tak często stosowanym, zdecydowanie warto jest rozumieć różnice w stosowaniu olanzapiny w formie klasycznych tabletek i w formie ODT.