Rak łojowy (ang. sebaceous carcinoma, sebaceous gland carcinoma – SC) jest rzadkim, ale bardzo agresywnym nowotworem nabłonkowym skóry, który wykazuje różnicowanie łojowe. W grupie szczególnego ryzyka zachorowania na ten nowotwór znajdują się osoby narażone na długotrwałą ekspozycję słoneczną oraz poddane długotrwałej immunosupresji. Nowotwór ten został po raz pierwszy opisany w 1891 roku. Stanowi on mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych skóry oraz 1–5% wszystkich nowotworów występujących na powiekach, które są najczęstszym miejscem pojawienia się tego guza. Punktem wyjścia SC w tej lokalizacji są zazwyczaj gruczoły tarczkowe lub gruczoły Zeissa. Wyodrębnia się pozaoczne postaci skórnego SC ze względu na odrębność histogenetyczną i odmienne rokowanie. W większości przypadków chorują kobiety pomiędzy 60. a 80. rokiem życia, jednak SC może wystąpić u osób w każdym wieku, nawet u dzieci. Klinicznie SC najczęściej występuje jako niewielki, wolno rosnący, niebolesny i twardy guzek, czasami jako żółtawa płytka lub owrzodzenie. Rak może nawracać miejscowo lub dawać odległe przerzuty. Częstość występowania nawrotów, które obserwuje się najczęściej w ciągu pierwszych 5 lat choroby, mieści się w granicach od 9% do 36%. Podstawową metodą terapii SC jest leczenie chirurgiczne (jeżeli to możliwe – chirurgia mikrograficzna metodą Mohsa). Przerzuty występują u 14–25% pacjentów. Mogą one zajmować miejscowe węzły chłonne, a odległy rozsiew może obejmować wątrobę, płuca, kości i mózg. Śmiertelność wynosi około 22%, a wystąpienie przerzutów zwiększa ją do 50% w ciągu 5 lat.