facebook linkedin twitter
 
ISSN: 1505-8409
Przewodnik Lekarza/Guide for GPs
Bieżący numer Archiwum O czasopiśmie Suplementy Kontakt Zasady publikacji prac
6/2001
vol. 4
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:

Rola antagonistów wapnia w farmakoterapii stabilnej dławicy piersiowej

Marek Kośmicki

Przew Lek, 2001, 4, 6, 57-63
Data publikacji online: 2003/09/24
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 


Antagoniści wapnia należą do leków wieńcowych, których istotą działania jest korzystny wpływ na parametry hemodynamiczne, co w efekcie prowadzi do przywrócenia równowagi pomiędzy podażą i zapotrzebowaniem mięśnia serca na tlen. Do tej samej grupy należą również azotany i leki beta-adrenolityczne. Spełniają one 2 cele leczenia stabilnej dławicy piersiowej: są skuteczne w zapobieganiu bólom dławicowym i poprawiają tolerancję wysiłku u chorych. Nie ma dowodów na redukowanie śmiertelności, ani występowania zawału serca, u osób bez zawału podczas terapii antagonistami wapnia [1].








Mechanizm działania
antagonistów wapnia
na poziomie komórki


W komórkach mięśnia serca, a zwłaszcza mięśni gładkich tętnic, bardzo istotne jest przenikanie wapnia do wnętrza komórki podczas jej pobudzenia, ponieważ od czasów klasycznych badań Ringera z 1882 r. wiadomo, że bez obecności jonów wapnia żaden skurcz mięśnia sercowego nie jest możliwy. Istnieje szereg mechanizmów przedostawania się jonów przez błonę komórkową: wolny kanał – zależny od potencjału błony komórkowej, transport bierny – warunkowany gradientem stężeń wewnątrz i pozakomórkowym, pompa Ca2+/K+ i Ca2+/Na+ – zależne od ATP-azy. Jon wapniowy jest nieodzownym pośrednikiem między bioelektrycznymi zjawiskami błony komórkowej a wewnątrzkomórkowym procesem przekształcania energii ATP w pracę mechaniczną.

Pod koniec lat 60. XX w. Fleckenstein [2] wprowadził pojęcie antagonistów wapnia. Obecnie nazwa ta jest używana w sensie bardziej ogólnym dla określenia leków wykazujących interakcje z różnymi oddziaływaniami na komórki jonów wapnia. Stosuje się również nazwę bardziej precyzyjną – antagoniści (blokery) kanałów wapniowych, która odnosi się do leków wpływających na funkcję kanałów wapniowych, a ściślej wolnego kanału wapniowego.

W warunkach fizjologicznych komórka mięśnia sercowego bądź mięśnia gładkiego w okresie rozkurczu charakteryzuje się niskim stężeniem wolnego Ca2+ w sarkoplazmie ok. 7 razy 10-8 M oraz wysokim stężeniem związanego Ca2+ magazynowanego w siateczce sarkoplazmatycznej (dzięki aktywności ATP-azy transportującej Ca2+)....


Pełna treść artykułu...
facebook linkedin twitter
© 2021 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.