Wstęp : Zachęcające wyniki stosowania terapii skojarzonej w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu C u dorosłych stały się przesłanką do podjęcia prób zastosowania powyższego schematu również u dzieci. Za słusznością tej decyzji przemawia fakt, iż u dzieci występuje większość czynników prognozujących uzyskanie trwałej odpowiedzi na leczenie (SVR), takich jak krótszy czas trwania zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV), mniejszy stopień zaawansowania włóknienia oraz mniej wyrażone niepożądane objawy związane ze stosowanymi lekami.

Cel : Ocena skuteczności i bezpieczeństwa terapii pegylowanym interferonem -2b w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C u dzieci.

Materiał i metody : Analizą objęto 32 dzieci (25 chłopców i 7 dziewczynek) w wieku 12–18 lat z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C leczonych pegylowanym interferonem -2b i rybawiryną przez 12 mies. Połowa z tych dzieci wcześniej była leczona rekombinowanym interferonem -2b i rybawiryną – bez efektu. Pegylowany interferon -2b podawano w dawce 1,5 mg/kg m.c. jeden raz w tygodniu, a rybawirynę codziennie w dawce 15 mg/kg m.c. Trwałą odpowiedź na leczenie oceniano po 6 mies. od ukończenia leczenia.

Wyniki : Trwałą odpowiedź na leczenie uzyskano u 13 (40,6%) z 32 leczonych dzieci. Wśród 16 dzieci, u których wcześniej w leczeniu stosowano rekombinowany interferon -2b i rybawirynę, SVR obserwowano u 3 (18,8%), natomiast u leczonych po raz pierwszy SVR wynosiło 62,5%.

Wnioski : Pegylowany interferon z rybawiryną powinien być podawany u dzieci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C jako lek z wyboru, gwarantujący wyższą skuteczność niż wcześniej stosowane schematy leczenia. Terapia pegylowanym interferonem jest bezpieczna i dobrze tolerowana przez dzieci.