Wprowadzenie

Cukrzyca typu 1 należy do najczęstszych chorób przewlekłych wieku dziecięcego. Hospitalizacje z powodu ostrej dekompensacji choroby należą do głównych problemów związanych z opieką nad tymi pacjentami. Grupa ta wymaga szczególnej uwagi w trakcie pandemii COVID-19, aby zapobiec wystąpieniu zagrażających życiu epizodów hipoglikemii i kwasicy ketonowej.

Cel pracy

Badanie miało na celu określenie wpływu pandemii COVID-19 na częstość pilnych hospitalizacji będących konsekwencją ostrej dekompensacji cukrzycy typu 1 wśród nastolatków oraz scharakteryzowanie badanej populacji.

Materiał i metody

Badanie miało charakter retrospektywny. Do badania włączono 39 pacjentów w wieku 15–17 lat z rozpoznaną wcześniej cukrzycą typu 1, przyjętych w trybie pilnym na szpitalny oddział ratunkowy (SOR) w latach 2018–2021.

Wyniki

Analiza nie wykazała istotnych statystycznie różnic w zakresie częstości ostrych przyjęć nastolatków z cukrzycą przed pandemią (23 pacjentów w latach 2018–2019) oraz w jej trakcie (16 pacjentów w latach 2020–2021), w zakresie parametrów laboratoryjnych kontroli glikemii oraz w częstości występowania kwasicy ketonowej. Sześcioro spośród 11 pacjentów hospitalizowanych w 2021 r. (55%) przyjętych było z powodu dekompensacji cukrzycy wywołanej problemami emocjonalnymi. Po wyłączeniu ich z analizy odnotowano znaczący spadek liczby przyjęć w okresie pandemii COVID-19.

Wnioski

Można wnioskować, że zwiększony nadzór rodzicielski w trakcie pandemii mógł zapobiec części pilnych hospitalizacji, ale efekt ten jest maskowany poprzez wzrost dekompensacji cukrzycy z powodu problemów emocjonalnych. Nasze wyniki po-twierdzają, że stan psychoemocjonalny jest istotnym czynnikiem w opiece nad pacjentami z cukrzycą typu 1. Wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia cukrzycy polekowej u dzieci znacząco usystematyzowałyby podejście diagno-styczno-terapeutyczne do grupy ryzyka wystąpienia tego powikłania farmakoterapii.