Celem artykułu jest omówienie psychologicznych konsekwencji straty dziecka w okresie okołoporodowym ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji śmierci dziecka przed porodem. Autorka omawia badania dotyczące konsekwencji praktyk szpitalnych dla dalszego funkcjonowania zarówno matki, jak i całej rodziny. Znaczna część matek doświadcza depresji, zespołu stresu pourazowego, podwyższonego poziomu lęku. Badania i praktyka kliniczna wskazują, że zachowanie się personelu medycznego w momencie hospitalizacji kobiety i porodu martwego dziecka jest istotnie związane z jej późniejszym funkcjonowaniem. Takie zachowania, jak: wspierające podejście personelu, umożliwienie rodzicom ekspresji emocji związ­anych ze stratą, sposób przekazania informacji o śmierci dziecka, umożliwienie rodzicom pożegnania ze zmarłym dzieckiem, możliwość za­decydowania o czasie spędzonym z dzieckiem, wiążą się z mniejszym natężeniem objawów depresji i lęku u rodziców. Przegląd badań ilustrowany jest studium przypadku, które pokazuje znaczenie zachowania per­sonelu medycznego dla radzenia so­bie kobiety z sytuacją straty dziecka. Wnioski: Wyniki badań wskazują, że takie zachowania lekarzy, jak wiedza o procesach żałoby, gotowość do towarzyszenia kobiecie w pierwszym etapie żałoby, którym najczęściej jest stan szoku, prze­kazanie informacji o śmierci dziecka w sposób zrozumiały i em­patyczny – upewnienie się, czy rodzice rozumieją to, co mówi do nich lekarz, zadbanie o emocjonalne potrzeby pa­-cjentki w trakcie przekazywania in­for­macji o śmierci dziecka, wykazywanie zrozumienia i współczucia zamiast dawania rad, pocieszania lub tłumienia ekspresji emocjonalnej u rodziców, pozostawienie rodzicom możliwości zadecydowania o kontakcie ze zmarłym dzieckiem, możliwość późniejszego kontaktu pacjentki z lekarzem prowadzącym w poradni przyszpitalnej, mogą pomóc rodzicom w radzeniu sobie z traumą utraty dziecka.