Według danych z 2018 r. tylko tego roku zarejestrowano w Polsce ponad 20 tys. nowych zachorowań na nowotwór złośliwy piersi. Dynamicznie zwiększająca się w ostatnich latach zapadalność na raka piersi oraz stopniowo zwiększający się odsetek 5-letnich przeżyć, sięgający obecnie w Polsce 77%, skutkują postępującym zwiększaniem się populacji kobiet żyjących z następstwami choroby i jej leczenia. Jednym z głównych powodów cierpienia pacjentek w kontekście jakości życia po diagnozie raka piersi są zaburzenia seksualne. Na podstawie wyników metaanalizy badań z użyciem najbardziej rozpowszechnionego kwestionariusza do oceny funkcji seksualnych kobiet (Female Sexual Function Index – FSFI) szacuje się, że 73,4% pacjentek doświadcza negatywnych zmian w obszarze seksualności (w porównaniu z 6–63% w populacji ogólnej). Do najważniejszych czynników wpływających na powstanie tego rodzaju dysfunkcji należą rodzaj wdrożonej terapii onkologicznej, ze szczególnym uwzględnieniem rozległości operacji chirurgicznej, oraz terapii hormonalnej u kobiet w wieku prokreacyjnym, a także wiek pacjentki. Wśród kobiet leczonych z powodu nowotworu złośliwego piersi obserwuje się m.in. zaburzenia pożądania i podniecenia, lubrykacji pochwy, dyspareunię, ograniczenie zdolności osiągnięcia orgazmu lub spadek jego intensywności, pogorszenie postrzegania własnego ciała, spadek poczucia kobiecości i atrakcyjności oraz spadek aktywności seksualnej. Mimo że seksualność pozostaje ważnym aspektem życia pacjentek po diagnozie raka piersi, ten obszar ich zdrowia nadal często jest pomijany w trakcie leczenia. Zwiększanie świadomości pacjentek w zakresie ryzyka wystąpienia zaburzeń w trakcie i po terapii onkologicznej oraz edukacja na temat dostępnych efektywnych metod terapeutycznych są szczególnie istotne w procesie ich powrotu do pełnego zdrowia.