Znamiona melanocytowe występują u większości pacjentów dermatologicznych. W piśmiennictwie istnieją ich liczne klasyfikacje i podziały oparte na cechach klinicznych, histopatologicznych, lokalizacji czy związane z nazwiskami badaczy, którzy je opisywali. Ważki problem kliniczny, terapeutyczny i nomenklaturowy stanowią znamiona atypowe, dysplastyczne oraz zespół związany z ich licznym występowaniem (ang. B-K mole syndrome, FAMMM syndrome, dyspastic naevus syndrome). Od ponad 30 lat kryteria rozpoznania znamion atypowych, dysplastycznych i zespołu znamion atypowych dla większości dermatologów nie są jasne. Znamiona atypowe definiuje się na podstawie obrazu klinicznego, a znamiona dysplastyczne rozpoznawane są w badaniu histopatologicznym. Zmiany te nie są obligatoryjnymi prekursorami czerniaka, ponieważ dysplazja histopatologiczna w znamionach melanocytowych może być

procesem odwracalnym. Liczne czynniki – dziedziczne, chorobowe, promieniowanie UV i inne – warunkują częstsze występowanie znamion atypowych. W diagnostyce nieodzowne jest badanie dermatoskopowe.