Wprowadzenie. Rezygnacja z terapii za pomocą osobistej pompy insulinowej należy do rzadkości. Szacuje się, że około 4% pacjentów powraca do metody wielokrotnych wstrzyknięć insuliny. Cel pracy. Określenie czynników, które miały wpływ na podjęcie decyzji o zaprzestaniu terapii za pomocą ciągłego podskórnego wlewu insuliny. Materiał i metody. Analiza anonimowego kwestionariusza wypełnionego przez pacjentów, gdzie spośród potencjalnych niedogodności związanych z tą metodą leczenia wskazywali te, które w ich przypadku występowały. Materiał i metody. 30 dzieci (17 dziewcząt), śr. wieku: 14.3 lat (± 3,57), wiek rozpoczęcia terapii CSII 11.06 lat (± 4.01), w chwili rezygnacji z pompy 13,23 lat (±3,82). Wyniki. Czas stosowania pompy był dłuższy u chłopców: 3.28 lat±2.31 vs 1, 27lat±1.04(p=0.01); śr. HbA1c: chłopcy-8.03%±1.03, dziewczęta-7.78±1.42. Najczęściej wskazywaną przyczyną rezygnacji było większe poczucie choroby w przypadku podpiętej pompy (93%), trudności z uprawianiem sportu (70%), gorsze samopoczucie (63%), przywiązanie ciała do pompy (60%), zawstydzenie (56%), zrosty i ból w miejscu wkłucia (50%), trudności z kontrolowaniem glikemii podczas wysiłku fizycznego, lęk (43%), wyższy poziom HbA1c (36%), częste pomiary glikemii (26%). Nie zgłaszano problemów z obsługą techniczną pompy oraz epizodów hipoglikemii oraz kwasicy ketonowej. Pośród dzieci, które wskazały trudności z kontrolowaniem glikemii podczas wysiłku średni wiek w chwili przerwania terapii pompowej był znamiennie niższy niż pozostałych: 12.3±3.33 vs. 14.69 ±2.82 (p=0.04). Wnioski. Ocena stanu emocjonalnego pacjenta oraz odpowiednia edukacja są ważne w chwili rozpoczynania terapii CSII oraz w jej trakcie.