Wprowadzenie. W ostatnich latach nastąpił znaczny wzrost zachorowalności na cukrzycę typu 1. W związku z tym trwają liczne badania oceniające prawdopodobne przyczyny tego trendu. Niektóre z nich sugerują, że lepsze warunki higieniczne i brak kontaktu z mikroorganizmami mogą mieć znaczenie w tym zakresie, zwiększając ryzyko zachorowania u osób pierworodnych. Ponadto rodzeństwo może odgrywać istotną rolę w przekazywaniu patogenów, które poprzez stymulację układu immunologicznego mogą zapobiegać rozwojowi chorób atopowych i autoimmunologicznych, w tym takich jak np. cukrzyca typu 1. Cel pracy. Celem pracy była ocena wpływu posiadania rodzeństwa na zachorowalność na cukrzycę typu 1 wśród dzieci i dorosłych. Materiał i metody. Do badania włączono grupę 469 pacjentów z DM1, w tym 245 dorosłych oraz 224 dzieci. Dane zgromadzono na podstawie informacji zawartych w bazach danych Poradni Diabetologicznych. Analizie poddano wiek zachorowania na cukrzycę, płeć posiadanego rodzeństwa, liczbę oraz kolejność urodzenia. Wyniki. W analizowanej populacji 4,5% stanowili jedynacy, a 30,3% pacjentów pochodziło z rodzin wielodzietnych. W ocenianej grupie chorych na cukrzycę osoby pierworodne stanowiły 39,7% i odsetek ten był porównywalny do grupy osób zdrowych. Największy odsetek osób pierworodnych znalazł się w grupie pacjentów, którzy zachorowali w wieku powyżej 18 roku życia (45,1%), najmniejszy zaś w grupie pomiędzy 10 a 14 rokiem życia (29,1%) (p<0.05). Chorzy na cukrzycę typu 1 niebędący osobami pierworodnymi częściej posiadali starsze rodzeństwo o płci odmiennej. Wnioski. W grupie osób chorujących na cukrzycę typu 1 z obszaru województwa łódzkiego nie zaobserwowano przewagi liczebnej osób pierworodnych w porównaniu do grupy osób zdrowych. Zanotowano istotnie wyższy odsetek osób pierworodnych w grupie, która zachorowała po 18 roku życia w porównaniu do grupy, która zachorowała pomiędzy 10 a 14 rokiem życia.