Zaburzenie z deficytem uwagi i nadaktywnością (attention-deficit hyperactivity disorder – ADHD) jest zaburzeniem neurorozwojowym. Podstawowe objawy, które występują w dzieciństwie, słabną w okresie dorastania i dorosłości, niemniej duża część osób nawet w późniejszym wieku przejawia zachowania związane z ADHD lub doświadcza wtórnych konsekwencji tego zespołu. U nastolatków i dorosłych obserwuje się trudności w relacjach społecznych, a także w sferze zawodowej oraz finansowej. Adolescenci i osoby dorosłe z rozpoznaniem ADHD częściej są negatywnie oceniane w kontaktach z innymi osobami. W dorosłości częściej mają trudności z prawidłowym funkcjonowaniem w pracy, rzadziej awansują oraz posiadają mniejsze zasoby finansowe niż ich zdrowi rówieśnicy. Istotne jest, że jakość życia tej grupy zależy od takich determinantów, jak wczesne rozpoznanie objawów zaburzenia, właściwe leczenie oraz współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych.

Coraz więcej opracowań dotyczących ADHD zwraca uwagę na nieco odmienny przebieg i obraz kliniczny w grupie dziewczynek i kobiet z ADHD. Dziewczęta częściej przejawiają zaburzenia uwagi bez wyraźnej nadaktywności i impulsywności. Nasilenie objawów obserwuje się u nich częściej w późniejszym wieku, przede wszystkim kiedy zaczynają wchodzić w okres dorastania, co jest uwarunkowane czynnikami biologicznymi, ale również może się wiązać z wtórnymi trudnościami. U nastolatek objawy związane z chwiejnością emocjonalną bywają mylone z innymi objawami i zachowaniami charakterystycznymi dla tego okresu życia. Brak właściwej diagnozy w tej grupie powoduje, że dziewczynki nie otrzymują właściwego wsparcia i leczenia, co może się przyczyniać do pogłębiania ich trudności w okresie dorosłości.