Wstęp. Szczepienia ochronne są najskuteczniejszą metodą przeciwdziałania i zapobiegania wielu chorobom zakaźnym. Dają odporność
osobom, które zaszczepiły się przeciw danej chorobie, ale też na skutek masowości szczepień powodują wytworzenie odporności populacyjnej.
Poziom zaszczepienia jest bardzo ważnym, pozytywnym miernikiem stanu zdrowia populacji.

Cel pracy. Celem pracy była analiza wyszczepialności dzieci i młodzieży podlegających szczepieniom ochronnym w latach 2004–2008 na
terenie Zakładu Opieki Zdrowotnej w Polanowie.

Materiał i metody. Badaniami objęto 2302 uczniów w poszczególnych rocznikach podlegających immunizacji w latach 2004–2008. Dokonano
analizy danych z druków sprawozdawczych „MZ-54” z poszczególnych lat.

Wyniki. Wyszczepialność dzieci w wieku 10–19 lat wahała się w granicach od 97% w 2007 roku do 100% w latach 2004–2005. Szczepienia
przeciwko różyczce w latach 2004–2005 w 13. roku życia u dziewcząt wykonano w 100% przypadków. W 2005 roku wprowadzono
szczepionkę skojarzoną przeciwko odrze, śwince i różyczce dla dzieci w 10. roku życia i o ile w latach 2005–2006 populację badanych
dzieci wyszczepiono w 100%, o tyle w latach późniejszych poziom wyszczepialności nieznacznie się obniżył. Odnotowano zmiany
w kalendarzu szczepień w latach 2004–2006 (w stosunku do lat poprzednich), natomiast od 2006 roku program szczepień ochronnych
w przypadku badanych dzieci się nie zmienił.

Wnioski. W badanych latach odnotowano wysoką wyszczepialność dzieci w wieku 10–19 lat podlegających immunizacji w ramach obowiązkowych
szczepień ochronnych. Program szczepień ochronnych od 2006 roku pozostaje niezmienny w zakresie szczepień obowiązkowych
u dzieci w wieku 10–19 lat, co wiąże się z ustabilizowaną sytuacją epidemiologiczną w Polsce.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (1): 34–38