Anatomia nerwu nadbloczkowego: przegląd literatury z implikacjami klinicznymi dla chirurgii

Celem pracy była kompleksowa analiza anatomii nerwu nadbloczkowego (STN) ze szczególnym uwzględnieniem jego zmienności anatomicznej oraz klinicznych implikacji dla chirur­gii, analgezji i medycyny estetycznej. Dokonano przeglądu lite­ratury z baz PubMed, Scopus, Web of Science oraz Embase. Uwzględniono wyłącznie recenzowane prace oryginalne dotyczące anatomii STN. Dane ekstraktowało dwóch niezależnych autorów zgodnie z ustalonym schematem. Nerw nadbloczkowy wykazuje znaczną zmienność w zakresie przebiegu, punktu wyjścia z oczodołu, relacji z mięśniem marszczącym brwi oraz liczby i typu odgałęzień. Zidentyfikowano klasyfikacje anatomiczne, różnice między płciami oraz warianty o istotnym znaczeniu klinicznym. Anatomiczna zmienność STN ma istotne znaczenie w planowaniu procedur chirurgicznych i medycyny estetycznej. Znajomość „strefy zagrożenia” oraz wykorzystanie punktów orientacyjnych może zminimalizować ryzyko powikłań. Rekomenduje się dalsze badania z użyciem technik obrazowania w większych grupach populacyjnych.

This study aimed to provide a comprehensive analysis of the supratrochlear nerve (STN) anatomy, with particular emphasis on its anatomical variability and clinical implications in surgery, analgesia, and aesthetic medicine. A literature review was conducted using the PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase databases. Only peer-reviewed original studies addressing STN anatomy were included. Data were extracted according to a standardized protocol by two independent authors. The supratrochlear nerve demonstrates significant variability in its course, point of emergence from the orbit, relationship to the corrugator supercilii muscle, and the number and type of its branches. Several anatomical classifications were identified, including sex- related differences and clinically relevant variants. Anatomical variability of the STN plays a crucial role in planning surgical and aesthetic procedures. Awareness of the “danger zone” and the use of reliable anatomical landmarks may help minimise the risk of complications. Further research using advanced imaging techniques and larger population samples is recommended.